گل طه

دیـو در تاریکی آن سـال ها / از تن آلاله ها ، جان می گـرفت

خون سرخ شاهدان نوشیده بود / عنچه هاشان را به دندان می گرفت

آدمی افسـون شـیطان پلید / گوسـفندان راضی از چوپانشـان

گر کسی بیدار می شد ناگهان / کشته می شـد بی صدا یا بی نشان

در چنین ظلمت شب ایران زمین / ناگهان، نـوری درخشـیدن گرفت

روح روح ا… ، جان در تن دمید / ابر رحمـت نـیز باریدن گـرفت

آمد آن آرام جان از هجرتش / گویا آن شب شـده صبح سـپید

مردمانـش گشـته با هم متحد / نـور ایمـان در دل آنها دمـید

مردم بیدار گشـته می شـدند / هـمصـدا با رهـبر بیـدارگر

با غریو مشــتهای لالــه ها / دیـو شـد از کاخ هایش در بـدر

نورحـق تابـید در دل هـای ما / دست ها دست خدایی گشته بود

نارها گشــته اســیر نـورها / موسـم جشن رهایی گشته بود

سالگشت دیگری ازره رسـید / تهنیت ای دوسـتان، همسنگران

شادی خود را کمی قسمت کنید / سهم دارند از شـماها دیگران