آقای من
بسمه تعالی
آقای من!
مولای غریب و تنهای من!
پدر مهربان اهل عالم!
می
خواهم غربتت را حکایت کنم؛ غربتی که دوازده قرن است ریشه دوانیده؛ غربتی
که اشک آسمان و زمین را جاری ساخته؛ غربتی که حتی برای برخی محبانت، غریب
و ناشناخته است؛ غربتی که اجداد طاهرینت پیش از تولد تو بر آن گریسته اند.
من از تصویر این غربت و غم ناتوانم.
…
از آنانی بگویم که خاطر شریف تو را می آزارند؟ از آنها که دستان
پدرانه و مهربانت را خون ریز معرفی می کنند؟ از آنها که چنان برق شمشیرت
را به رخ می کشند که حتی دوستانت را از ظهورت می ترسانند؟ از آنها که تو
را به دور دست ها تبعید می کنند؟ از آنها که تو را دست نیافتنی جلوه می
دهند؟ چه بگویم از تنهایی ات که خود یکی از مسببین آن هستم؟
…
از خود آغاز می کنم که اگر هر کس از خود شروع کند، امر فرج اصلاح خواهد
شد. می خواهم به سوی تو برگردم. یقین دارم بر گذشته های پر از غفلتم
کریمانه چشم می پوشی؛ می دانم توبه ام را قبول می کنی و با نوازش پدرانه ات مرا
می پذیری؛ می دانم در همان لحظه ها، روزها و سال های غفلت هم، برایم دعا
می کردی. من از تو گریزان بودم؛ اما تو هم چون پدری مهربان، دورادور مرا
زیرا نظر داشتی ....
العفو … العفو!
برگرفته از وبلاگ عاشقان ولایت با اندکی تغییر
عمريست كه از حضور او جامانده ايم